System 27

Rozdział 1 – Ostatni zachód słońca

Słońce tonęło w oceanie tak spokojnie, jakby świat nigdy się nie skończył, choć oboje wiedzieli, że za kilka godzin nad wybrzeżem pojawią się drony patrolowe, skanując każdy skrawek ziemi w poszukiwaniu ludzi, którzy odważyli się żyć poza Systemem. Van stał ukryty wysoko na klifie, osłonięty skałami i gęstymi krzewami, a ciepłe światło lampek rozwieszonych pod sufitem odbijało się w szybach, tworząc złudzenie domu, którego już od dawna nie mieli.

Lena siedziała owinięta grubym swetrem, wpatrzona w zachód, a Noah przysunął się bliżej, aż ich ramiona zetknęły się lekko.

– Pamiętasz, jak wyglądały miasta? – zapytał cicho.

– Pamiętam tylko reklamy i kamery. Miast już nie pamiętam.

Uśmiechnął się smutno.

– Ja pamiętam ciebie.

Odwróciła głowę. Ich twarze znalazły się tak blisko, że czuła jego oddech na swoich ustach.

– Kłamiesz.

– Ani trochę.

Przez chwilę żadne z nich się nie odezwało. W ciszy słychać było jedynie fale rozbijające się o skały kilkadziesiąt metrów niżej. Noah uniósł dłoń i ostrożnie odgarnął kosmyk włosów z jej policzka, jakby bał się, że nawet ten delikatny ruch może sprawić, iż zniknie.

– Wiesz, co jest najgorsze? – wyszeptał.

– Co?

– Oni zabrali nam przyszłość, ale nie potrafili zabrać mi tego, co czuję.

Serce Leny przyspieszyło. Przez dwa lata uciekali razem, spali w opuszczonych stacjach benzynowych, ruinach domów i lasach, dzielili ostatni kawałek chleba, opatrywali sobie rany po kolejnych pościgach, lecz nigdy nie pozwolili, by uczucia wyszły poza ukradkowe spojrzenia i przypadkowe dotknięcia dłoni. Miłość była nielegalna, bo rodziła lojalność silniejszą od posłuszeństwa wobec Systemu.

– Nie powinieneś tego mówić.

– Wiem.

– Jeśli nas złapią...

– I tak nas zabiją.

Spojrzała mu w oczy. Po raz pierwszy nie widziała w nich strachu, tylko dziwny spokój.

– Więc przestańmy udawać.

Ich czoła zetknęły się delikatnie. Lena zamknęła oczy, a Noah musnął jej nos swoim. Śmiała się cicho, choć łzy zaczynały piec pod powiekami.

– Nadal się boisz? – zapytała.

– Tak.

– Czego?

– Że nigdy cię nie pocałuję.

Nie odpowiedziała. Zamiast tego uniosła dłoń, objęła jego kark i sama skróciła dzielącą ich odległość. Ich usta spotkały się niepewnie, jakby uczyli się siebie od początku, lecz po sekundzie pocałunek stał się głębszy, bardziej zachłanny, pełen tęsknoty odkładanej przez długie miesiące ucieczki. Świat za nimi przestał istnieć, nie było patroli, zakazów ani wszczepionych ludziom implantów posłuszeństwa. Był tylko szum oceanu, ciepło zachodzącego słońca i ich oddechy mieszające się ze sobą.

– Kocham cię – wyszeptał Noah, gdy oderwali się od siebie tylko na moment.

Lena uśmiechnęła się drżąco.

– Wiem... bo ja ciebie też.

Pocałowała go ponownie, mocniej, z całym uczuciem, które tłumiła przez lata, a jego dłonie odnalazły jej dłonie i splótł ich palce, jakby chciał zapamiętać ten dotyk na zawsze.

Nagle wnętrze vana przeciął krótki, metaliczny dźwięk.

BEEP.

Oboje zamarli.

Drugi sygnał był głośniejszy.

BEEP. BEEP.

Noah spojrzał na niewielki detektor leżący przy drzwiach.

Na ekranie migał jeden komunikat.

„WYKRYTO DRONY PATROLOWE. CZAS DO KONTAKTU: 04:57.”

Lena zacisnęła dłoń na jego ręce.

– Chyba właśnie skończył się nasz ostatni spokojny zachód słońca.

Noah spojrzał jeszcze raz na ocean, potem na nią, uśmiechnął się i po raz ostatni skradł jej szybki, czuły pocałunek.

– Nie. To dopiero początek naszej walki.